เมื่อเรือเฟอรีใกล้เทียบท่า ฉันกับแม่และพี่สาวก็ลงลิฟต์ไปยังที่จอดรถ เรากดปุ่มชั้นที่จอดรถไว้ ลิฟต์เริ่มเคลื่อนลงไป แต่พอถึงชั้นที่เราลงจะลง ประตูกลับไม่ยอมเปิด แม้จะกดปุ่ม "เปิด" ประตูก็ยังปิดอยู่เหมือนเดิม พี่สาวฉันแนะให้ใช้โทรศัพท์ฉุกเฉิน แม่จึงคว้ามาพูด
"ฮัลโหลๆ มีใครอยู่ไหมคะ" แม่พูดอย่างร้อนรน
"มีค่ะ" เสียงตอบมา
"เราติดอยู่ในลิฟต์ที่ชั้นล่าง" แม่บอก
เราได้ยินเสียงคนรับโทรศัพท์ตะโกนเรียกช่างไฟฟ้า จากนั้นก็หันมาปลอบเราไม่ให้ตื่นตระหนกโดยบอกว่า "ไม่ต้องตกใจนะคะ ยืนนิ่งๆอยู่กับที่นะ อย่าไปไหน"

กลุ่มเรานัดประกอบพิธีสวดมนต์ตามบ้านสมาชิกเวียนกันไปเรื่อยๆ เย็นวันหนึ่งฉันประหลาดใจมาก เพราะไปถึงสถานที่นัดหมายตรงเวลาแต่ไม่มีครในบ้านมาเปิดประตูให้ จึงเดินไปที่ร้านขายของตรงหัวมุมเพื่อโทรศัพท์หาเพื่อนสมาชิกคนอื่นๆ แต่ไม่มีใครอยู่บ้านเลย ในที่สุด ฉันโทรฯกลับไปบ้านและถามลูกสาวว่ามีใครโทรฯมาแจ้งเปลี่ยนแปลงสถานที่นัดบ้างไหม "ไม่มีใครโทรฯมาเลย" ลูกสาวตอบ "แต่มีคนมารอแม่อยู่เต็มบ้านเลยค่ะ"

ฉันไม่ใช่แฟนประจำรายการกีฬาสุดโปรดของสามี แต่ก็นั่งหน้าจออยู่ข้างๆเขาเพราะอยากมีเพื่อนคุย เขาเสียสมาธิเลยจุ๊ปากบอกให้ฉันเงียบเป็นครั้งที่สาม พอฉันมองหน้าขึง สามีก็รู้สึกผิดขึ้นมาทันทีและรีบหยิบรัโมตฯ "ขอโทษ ผมจะไม่เสียมารยาทอีกแล้ว คุณพูดต่อเลย เดี๋ยวผมเปิดเสียงให้ดังอีกหน่อยก็ได้"

MORE>>>