เรื่อง แม่ของข้าพเจ้า

แม่เป็นผู้ให้กำเนิดข้าพเจ้ามา แม่เลี้ยงข้าพเจ้ามาตั้งแต่เล็กจนโต ตอนเล็ก ๆ ข้าพเจ้ายังทำอะไรเองไม่ได้ แม่ของข้าพเจ้าจึงต้องช่วยข้าพเจ้าทุกอย่าง แม่ต้องป้อนข้าวให้ข้าพเจ้าเพราะยังกินเองไม่ได้ อาบน้ำให้ ใส่เสื้อผ้าให้ เอากระโถนมาให้อึกับฉี่ บางทีแม่ก็ไม่รู้ข้าพเจ้าจึงฉี่เลอะที่นอน เวลาเป็นไข้แม่ก็ต้องหายามาให้ทาน ถ้าเป็นหนักแม่ก็ต้องพาไปหาหมอ พอข้าพเจ้าอายุได้ 2 ขวบ ก็เริ่มพูดได้หลายคำ แม่ของข้าพจ้าจึงพอรู้เรื่อง ทำอะไรให้ข้าพเจ้าก็เริ่มถูกต้องตามที่ข้าพเจ้าต้องการ แต่บางคำก็ยังพูดไม่ชัด ก็เลยยังทำผิดอยู่ พอข้าพเจ้าอายุ 3 ขวบ แม่ก็หาโรงเรียนให้ข้าพเจ้าเข้าเพื่อเรียนเตรียมอนุบาล พอเข้าเตรียมอนุบาลข้าพเจ้าก็พูดได้คล่องและชัดทุกคำจึงพูดกับแม่รู้เรื่อง ข้าพเจ้าต้องการอะไรแม่ก็ทำได้ถูกตามที่ข้าพเจ้าต้องการ พอข้าพเจ้าอายุได้ 4 ขวบ พอเข้าอนุบาล 1 และตอนนี้ข้าพเจ้าก็ออกไปวิ่งเล่นได้แล้ว เพราะพูดได้คล่องคบกับคนอื่นรู้เรื่อง เสร็จแล้วก็เรียนจนจบอนุบาล 3 ก็ไปเรียนที่อื่นข้าพเจ้าขึ้น ป.1 ข้าพเจ้าจึงออกไปเล่นไกล ๆ ได้เพราะดูแลตัวเองได้แล้ว แม่ของข้าพเจ้าก็ส่งเสริมให้ข้าพเจ้าเรียนจนข้าพเจ้าเรียนจนถึงชั้น ป.4 ข้าพเจ้าจะไม่มีวันลืมพระคุณของแม่ที่ดูแลข้าพเจ้ามาตั้งแต่เล็กจนโต จนมาถึงทุกวันนี้ ขอบคุณครับแม่