The Famous Five Five Go Adventuring Again by Enid Blyton   Vocabulary notes from the forum Buy the book at Thai Hypermarket

สัปดาห์นี้เป็นสัปดาห์สุดท้ายก่อนปิดเทมช่วงคริสต์มาส เด็กนักเรียนหญิงทุกคนที่โรงเรียนเกย์แลนส์ต่างรอคอยวันหยุดเทศกาลแอนน์นั่งลงที่โต๊ะอาหารเช้าและหยิบจดหมายฉบับหนึ่งที่จ่าหน้าถึงเธอขึ้นมา

It was the last week of the Christmas term, and all the girls at Gaylands School were looking forward to the Christmas holidays. Anne sat down at the breakfast-table and picked up a letter addressed to her.

“ดูนี่สิ” แอนน์บอกจอร์จินาญาติของเธอซึ่งนั่งอยู่ข้าง ๆ “จดหหมายจากพอ่–และฉันเพิ่งได้รับฉบับหนึ่งจากพอ่กับแม่เมื่อวานนี้เอง”

“Hallo, look at this!” she said to her cousin Georgina, who was sitting beside her. “A letter from Daddy – and I only had one from him and Mummy yesterday.”

“หวังว่าคงไม่ใช่ข่าวร้ายนะ” จอร์จพูด เธอไม่ยอมให้ใครเรียกว่าจอร์จินา และตอนนี้แม้กระทั่งครูทั้งโรงเรียนก็ยังเรียกเธอว่าจอร์จ เธอเหมือนเด็กผู้ชายมาก เพราะผมที่สั้นหยิกเป็นลอนและท่าทางที่เป็นเด็กผู้ชาย จอร์จ จ้องมองอย่างกระวนกระวายใจขณะที่แอนน์อ่านจดหมาย

“I hope it’s not bad news,” said George. She would not allow anyone to call her Georgina, and now even the teachers called her George. She really was very like a boy with her short curly hair, and her boyish ways. She looked anxiously at Anne as her cousin read the letter.

“แย่แล้วจอร์จ—วันหยุดนี่เรากลับบ้านไม่ได้” แอนน์ ร้องบอก น้ำตาคลอ “แม่ เป็นไข้อีดำแดง—พ่อก็ถูกกักตัวไว้จะได้ไม่ติดโรค—เขาจึงไม่ให้เรากลับบ้าน โอย แย่จังเลย”

“Oh, George – we can’t go home for the holidays!” said Anne, with tears in her eyes. “Mummy’s got scarlet fever – and daddy is in quarantine for it – so they can’t have us back. Isn’t it just too bad?”

“นั่นน่ะซิ ฉันเสียใจจัง” จอร์จพูด เธอรู้สึกผิดหวังเช่นเดียวกับแอนน์เพรว่าแม่ของแอนน์ได้ชวนจอร์จ และทิโมธีสุนัขของเธอ ให้ไปพักที่บ้านในช่วงวันหยุดเทศกาลคริสต์มาส แม่ของแอนน์สัญญาไว้กับจอร์จหลายอย่างที่เธอไม่เคยได้รับมากก่อน เช่น ไปดูละครใบ้และละครสัตว์—และจะจัดงานเลี้ยงครั้งใหญ่ประดับด้วยต้นคริสต์มาสแสนสวย ตอนนี้ทุกสิ่งทุกอ่ยางจะไม่เกิดขึ้นเลย

“”Oh, I am sorry,” said George. She was just as disappointed for herself as for Anne, because Anne’s mother had invited George, and her dog Timothy, to stay for the Christmas holidays with them. She had been promised many things she had never seen before – the pantomime, and the circus – and a big party with a fine Christmas tree! Now it wouldn’t happen.

“แล้วพวกเด็กผู้ชายสองคนจะว่ายังไงนะ” แอนน์ พูด เมื่อนึกถึงจูเลียนและดิ๊ก พี่ชายทั้งสองของเธอ “พวกเขาก็กลับบ้านไม่ได้ด้วย”

“Whatever will the two boys say?” said Anne, thinking of Julian and Dick, her two brothers. “They won’t be able to go home either.”

“ถ้างั้น—แล้วช่วงวันหยุดนี่เธอจะทำยังไงล่ะ” จอร์จถาม “ไปอยู่ที่กระท่อมเคอร์รินกับฉันไหม ฉันแน่ใจว่าแม่คงอยากให้พวกเธอไปอยู่กับเราอีก เราสนุกกันมาก ตอนที่เธอไปอยู่ด้วยช่วงวันหยุดหน้าร้อน”

“Well, what are you going to do for the holidays then?” asked George. “Won’t you come and stay at Kirrin Cottage with me? I’m sure my mother would love to have you again. We had such fun when you came to stay for the summer holidays.”

“เดี๋ยวก่อน ขออ่านจดหมายให้จบก่อน ดูซิพ่อจะว่ายังไงอีก” แอนน์ พูดพลางหยิบจดหมายขึ้นมาอ่านต่อ “โธ่ แม่—หวังว่าแม่คงไม่เป็นอะไรมากนะ”

“Wait a minute – let me finish the letter and see what Daddy says,” said Anne, picking up the note again. “Poor Mummy – I do hope she isn’t feeling very ill.”

แอนน์อ่านจดหมายต่อไปอีกสองสามบรรทัด แล้วก็ร้องอุทานออกมาอย่างดีอกดีใจ จนจอร์จและเพื่อน ๆ อีกหลายคนที่นั่งอยู่ด้วยแทบจะทนรอให้แอนน์อธิบายไม่ไหว

She read a few more lines and then gave such a delighted exclamation that George and the other girls waited impatiently for her to explain.

“จอร์จ! เราต้องไปอยู่กับเธออีกแล้ว—แต่ โอ แย่จริง แย่จริง แย่จริง! เราต้องเรียนพิเศษตลอดวันหยุด ครูสอนพิเศษจะช่วยดูแลเราแม่เธอจะได้ไม่ต้องลำบากกับพวกเรานัก และอีกอย่างก็เพราะเทอมนี้จูเลียนกับดิ๊กเป็นไข้หวัดใหญ่สองครั้ง เขาก็เลยเรียนล้าหลังเพื่อน ๆ”

“George! We are to come to you again – but oh blow, blow, blow! – we’ve got to have a tutor for the holidays, partly to look after us so that your mother doesn’t have too much bother with us, and partly because both Julian and Dick have been ill with ‘flu twice this term and have got behind in their work.”

“ครูสอนพิเศษ! แหวะ หมายความว่าฉันต้องเรียนพิเศษด้วยน่าซิแน่ ๆ เลย” จอร์จพูดอย่างท้อแท้ใจ “พอพ่อกับแม่เห็นสมุดพกของฉันนะเดาได้เลยว่าเขาจะรู้ว่าฉันมีความรู้น้อยขนาดไหน แต่ฉันเพิ่งเคยเข้าโรงเรียนจริง ๆ เป็นครั้งแรกนี่ มีอะไรตั้งเยอะที่ฉันไม่รู้”

“A tutor! How sickening! That means I’ll have to do lessons too, I’ll bet!” said George, in dismay. “When my mother and father see my report I guess they’ll find out how little I know. After all, this is the first time I’ve ever been to a proper school, and there are heaps of things I don’t know.”

“ถ้าเราต้องมีครูพิเศษตามดูตลอดเวลา วันหยุดมันจะเลวร้ายสักแค่ไหนนะ” แอนน์พูดเสียงเศร้า ๆ “ฉันคิดว่าสมุดพกของฉันจะออกมาดีเพราะว่าฉันทำสอบได้ดี—แต่ฉันก็คงไม่สนุกนักหรอกที่ไม่ต้องเรียนพิเศษกับพวกเธอสามคนในวันหยุด ถึงแม้ว่าฉันจะออกไปเที่ยวกับทิโมธีได้ ฉันหวังว่ายังงั้นนะ มันคงไม่ต้องเรียนพิเศษด้วยหรอก”

“What horrid holidays they’ll be, if we have a tutor running after us all the time,” said Anne, gloomily. “I expect I’ll have quite a good report, because I’ve done well in the exams – but it won’t be any fun for me not doing lessons with you three in the holidays. Though, of course, I could go off with Timothy, I suppose. He won’t be doing lessons!”

“ทิโมธีก็ต้องเรียนด้วย” จอร์จตอบทันที เธอทนไม่ได้ที่จะคิดว่าทุก ๆ เช้าทิโมธีสุนัขแสนรักจะออกไปกับแอนน์ ในขณะที่เธอต้องนั่งเรียนหนังสืออย่างคร่ำเคร่งกับจูเลียนและดิ๊ก

“Yes, he will,” said George, at once. She could not bear the idea of her beloved dog Timothy going off each morning with Anne, while she, George, sat and worked hard with Julian and Dick.

“ทิโมธีเรียนหนังสือไม่เป็นหรอก อย่าเหลวไหลน่าจอร์จ” แอนน์ว่า
“มันจะนั่งอยู่ที่เท้าฉันเวลาฉันเรียนไงล่ะ” จอร์จตอบ “ถ้ามันอยู่ด้วยจะช่วยได้ฉันมากเลย ตายจริง! แอนน์ เธอรีบกินไส้กรอกให้หมดเถอะพวกเราจะอิ่มกันแล้วนะ เกือบกระดิ่งแล้ว เธอยังไม่ได้กินอาหารเช้าเลย”

“Timothy can’t do lessons, don’t be silly, George,” said Anne.

“He can sit under my feet while I’m doing them,” said George. “It will be a great help to feel him there. For goodness’ sake eat up your sausages, Anne. We’ve all nearly finished. The bell will be going in a minute and you won’t have had any breakfast.”

“ดีใจจังเลยที่แม่ไม่ได้เป็นอะไรมาก” แอนน์พูดพลางรีบอ่านจดหมายให้จบ “พ่อบอกว่าพ่อเขียนจดหมายไปบอกดิ๊กกับจูเลียนแล้ว—และก็เขียนไปบอกพ่อเธอขอให้หาครูพิเศษให้พวกเรา—โอย แย่จัง—น่าผิดหวังมากเลย ฉันไม่ได้หมายความว่าจะไม่สนุกนะถ้ากลับไปที่กระท่อมเคอร์ริน—และได้ไปเที่ยวเกาะเคอร์รินอีก—แต่ที่เคอร์รินเราก็จะไม่ได้ดูละครใบ้ ละครสัตว์ และก็ไม่มีงานเลี้ยง”

“I am glad Mummy isn’t very bad,” said Anne, hurriedly finishing her letter. “Daddy says he’s written to Dick and Julian – and to your father to ask him to engage a tutor for us. Oh dash – this is an awful disappointment, isn’t it? I don’t mean I shan’t enjoy going to Kirrin Cottage again – and seeing Kirrin Island – but after all there are no pantomimes or circuses or parties to look forward to at Kirrin.”

วันปิดเทอมมาถึงอย่างรวดเร็ว แอนน์ กับจอร์จเก็บของใส่กระเป๋าเดนทาง พร้อมทั้งติดป้ายชื่อไว้บนกระเป๋า เด็กทั้งสองสนุกสนานไปกับเสียงที่ดังจ้อกแจ้กและบรรยากาศตื่นเต้นช่วงสองวันสุดท้ายที่โรงเรียน แล้วรถโรงเรียนคันใหญ่ก็มาจอดที่ประตู พวกเด็กนักเรียนหญิงพากันขึ้นรถ

The end of term came quickly. Anne and George packed up their trunks, and put on the labels, enjoying the noise and excitement of the last two days. The big school coaches rolled up to the door, and the girls clambered in.

“ไปเคอร์รินอีก!” แอนน์ร้องขึ้น “มาเลย ทิโมธีที่รัก แกจะนั่งตรงกลางระหว่างฉันกับจอร์จก็ได้”

“Off to Kirrin again!” said Anne. “Come on, Timothy darling, you can sit between me and George.”

โรงเรียนเกย์แลนส์อนุญาตให้เด็กนักเรียนเอาสัตว์เลี้ยงมาเลี้ยงได้และทิโมธีซึ่งเป็นสุนัขพันทางตัวใหญ่ของจอร์จก็อยู่ร่วมกับเด็ก ๆ ได้เป็นอย่างดี นอกจากเวลาที่มันวิ่งไล่คนเก็บขยะและลากเอาถังขยะไปตลอดทางตั้งแต่สนามโรงเรียนจนถึงห้องเรียนของจอร์จแล้ว มันก็ประพฤติตัวดีมากจริง ๆ

Gaylands School allowed the children to keep their own pets, and Timothy, George’s big mongrel dog, had been a great success. Except for the time when he had run after the dustman, and dragged the dustbin away from him, all the way up the school grounds and into George’s classroom, he had really behaved extremely well.

“ฉันว่าสมุดพกของแกต้องดีแน่ ๆ เลย ทิม” จอร์จพูดพลางกอดมัน “เรากำลังจะกลับบ้านอีกแล้วนะ แกชอบใช่ไหม”

“I am sure you’ll have a good report, Tim,” said George, giving the dog a hug. “We’re going home again. Will you like that?”

“โฮ่ง” ทิมเห่าตอบเสียงต่ำ มันลุกขึ้นยืนและกระดิกหางไปมามีเสียงร้องแหลมมาจากที่นั่งด้านหลัง

“Woof,” said Tim, in his deep voice. He stood up, wagging his tail, and there was a squeal from the seat behind.

“จอร์จ! ให้ทิมนั่งลงนะ มันกำลังปัดหมวกฉันกระเด็น!”

“George! Make Tim sit down. He’s wagging my hat off!”

ไม่นานนักเด็กหญิงสองคนและทิโมธีก็มาถึงลอนดอนและเตรียมขึ้นรถไฟกลับไปเคอร์ริน

It was not very long before the two girls and Timothy were in London, being put into the train for Kirrin.

“ฉันอยากให้จูเลียนกับดิ๊กหยุดวันนี้ด้วยจังเลย” แอนน์ถอนใจ “เราจะได้ไปเคอร์รินพร้อมกัน คงจะสนุกมากเลย”

“I do wish the boys broke up today too,” sighed Anne. “Then we could all have gone down to Kirrin together. That would have been fun.”

จูเลียนกับดิ๊กเริ่มหยุดวันพรุ่งนี้ แว้วเด็กชายทั้งสองก็จะตามไปที่กระท่อมเคอร์ริน แอนน์อยากพบพี่ชายทั้งสองมาก หนึ่งเทอมที่ต้องแยกจากกันนั้นช่างนานเหลือเกิน แอนน์ดีใจที่ได้อยู่โรงเรียนเดียวกับจอร์จญาติของเธอ ทั้งสามพี่นอ้งไปพักที่บ้านจอร์จในช่วงฤดูร้อนที่ผ่านมา และได้ผจญภัยกันอย่างตื่นเต้นบนเกาะเล็ก ๆ นอกชายฝั่ง ที่เกาะนั้นมีปราสาทเก่าหลังหนึ่ง และพวกเด็ก ๆ ก็ได้ค้นพบสิ่งมหัศจรรย์หลายอย่างในคุกใต้ดินของปราสาท

Julian and Dick broke up the next day and were to join the girls then at Kirrin Cottage. Anne was very much looking forward to seeing them again. A term was a long time to be away from one another. She had been glad to have her cousin George with her. The three of them had stayed with George in the summer, and had had some exciting adventures together on the little island off the coast. An old castle stood on the island and in the dungeons the children had made all kinds of wonderful discoveries.

“คงจะสนุกมากนะ จอร์จ ถ้าเราไปที่เกาะเคร์รินอีก” แอนน์พูดขณะที่รถไฟแล่นมุ่งหน้าไปทางทิศตะวันตก

“It will be lovely to go across to Kirrin Island again, George,” said Anne, as the train sped off towards the west.

“เราไปไม่ได้หรอก” จอร์จตอบ “หน้าหนาวอย่างนี้ทะเลรอบ ๆ เกาะน่ากลัวมาก อันตรายเกินไปถ้าเราจะกรรเชียงเรือไปที่เกาะช่วงนี้”

“We shan’t be able to,” said George. “The sea is terribly rough round the island in the winter. It would be dangerous to try and row there.”

“น่าเสียดายจังเลย” แอนน์รู้สึกผิดหวัง “ฉันอุตส่าห์ตั้งตารอที่จะไปผจญภัยที่นั่นอีก”

“Oh, what a pity,” said Anne, disappointed. “I was looking forward to some more adventures there.”

“ในหน้าหนาวที่เคอร์รินไม่มีอะไรให้ผจญภัยหรอก” จอร์จตอบ “ที่นั่นอากาศหนาว—และยิ่งตอนหิมะตกนะ บางทีเราตัวแข็งทื่อเลย—เดินไปที่หมู่บ้านก็ยังไม่ได้เพราะว่าลมทะเลพัดหิมะปลิวว่อน”

“There won’t be any adventures at Kirrin in the winter,” said George. “It’s cold down there – and when it snows we sometimes get frozen up completely – can’t even walk to the village because the sea-wind blows the snow-drifts so high.”

“อู้ฮู—ฟังดูน่าตื่นเต้นจังเลย” แอนน์บอก

“Oooh – that sounds rather exciting!” said Anne

“ก็ไม่เชิงหรอกนะ” จอร์จว่า “น่าเบื่อจะตายไป ไม่มีอะไรทำเลยนอกจากนั่งอยู่ในบ้านตลอดวัน หรือไม่ก็เอาพลั่วออกไปโกยหิมะทิ้ง”

“Well, it isn’t really,” said George. “It’s awfully boring – nothing to do but sit at home all day, or turn out with a spade and dig the snow away.

ทานเหลือเกินกว่าขบวนรถไฟจะถึงสถานีเคอร์รินซึ่งเป็นสถานีเล็ก ๆ แต่ในที่สุดมันก็ค่อย ๆ แล่นเข่าจอดที่ชานชาลาเล็กกระจิ๋ว เด็กหญิงทั้งสองกระโดดลุกขึ้นจากที่นั่งอย่างกระตือรือร้น และมองหว่าจะมีใครมารับนั่งไง—แม่ของจอร์จ!

It was a long time before the train reached the little station that serve Kirrin. But at last it was there pulling in slowly and stopping at the tiny platform. The two girls jumped out eagerly, and looked to see if anyone had met them. Yes—there was George’s mother!

“จอร์จลูกรัก—หลานแอนน์” แม่ของจอร์จเรียกและกอดเด็กทั้งสอง “แอนน์ อาเสียใจที่แม่เธอไม่สบาย แต่ก็อาการดีขึ้นแล้วละ สบายใจได้นะจ๊ะ”

“Hello, George darling – hallo, Anne!” said George’s mother, and gave both children a hug. “Anne I’m so sorry about your mother, but she’s getting on all right, you’ll be glad to know.”

“ดีจังเลย!” แอนน์ร้อง “อาแฟนนีคะ อาใจดีจังที่ให้พวกเรามาพักด้วย พวกเราจะทำตัวให้ดีค่ะ แล้วอาเคว็นตินล่ะคะ เขาจะว่าอะไรไหมที่มีเด็กสี่คนอยู่ที่บ้านหน้าหนาวนี้ พวกเราคงจะออกไปเล่นข้างนอกแล้วก็ปล่อยให้อาอยู่เงียบ ๆ เหมือนตอนหน้าร้อนไม่ได้”

“Oh, good!” said Anne. “It’s nice of you to have us, Aunt Fanny. We’ll try and be good! What about Uncle Quentin? Will he mind having four children in the house in winter-time? We won’t be able to go out and leave him in peace as often as we did in the summer!”

พ่อของจอร์จเป็นนักวิทยาศาสตร์ เขาเป็นคนฉลาดมาก แต่ค่อนข้างน่ากลัว เขาทนพวกเด็ก ๆ ไม่ค่อยได้ และพวกเด็ก ๆ ทั้งสี่คนก็กลัวพ่อของจอร์จมากเมื่อช่วงฤดูร้อนที่ผ่านมา

George’s father was a scientist, a very clever man, but rather frightening. He had little patience with children, and the four of them had felt very much afraid of him at times in the summer.